O rasie

Welsh corgi pembroke - psy należące do grupy I klasyfikacji FCI - psy pasterskie i zaganiające.

Wzorzec nr 39 wg FCI (tłum. Mirosława Redlickiego):

Wrażenie ogólne: Pies krótkonogi, mocny, krępy, żywy i bystry. Sprawia wrażenie dużej siły i wytrzymałości przy małych rozmiarach.
Wyraz: Śmiały i chętny do pracy.
Temperament: Przyjacielski, żywy, bez ślady agresji czy nerwowości.
Głowa: Lisia w kształcie i wyrazie - czujnym i inteligentnym. Mózgoczaszka dość szeroka i płaska między uszami, stop umiarkowanie zaznaczony. Długość kufy do długości mózgoczaszki jak 3 do 5. Kufa lekko szpiczasta. Nos czarny.
Oczy: Okrągłe, średniej wielkości, nie wypukłe, brązowe, stonowane z umaszczeniem.
Uszy: Stojące, średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach. Linia, przeprowadzona od końca nosa przez oko przejdzie przez czubek ucha lub blisko niego.
Uzębienie: Szczęki mocne, zgryz nożycowy.
Szyja: Średniej długości.
Kończyny przednie: O mocnym kośćcu, krótkie i możliwie proste. Ramię lekko wykrzywione, opasujące szeroką klatkę piersiową. Łokcie dobrze przylegające do boków, łopatka skośna, tworzy z ramieniem kąt zbliżony do prostego.
Tułów: Średniej długości, nigdy krótki, oglądany od góry lekko zwężający się ku tyłowi. Grzbiet prosty, klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze ożebrowana.
Kończyny tylne: Mocne i sprawne, dobrze kątowane w stawach skokowych, krótkie. O mocnym kośćcu, śródstopia proste i równoległe.
Łapy: Owalne, zwarte, dobrze wysklepione, dwa środkowe palce nieco dłuższe. Pazury krótkie i mocne.
Ogon: Krótki, najlepiej naturalny.
Cięty: Krótki.
Niecięty: Osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, naturalnie noszony powyżej linii grzbietu kiedy pies jest w ruchu lub w stanie pobudzenia.
Ruch: Żwawy i swobodny, ani luźny, ani związany. Krok długi, niewysoki, pełna harmonia akcji przodu i tyłu.
Szata: Średniej długości, prosta, z gęstym podszerstkiem, nigdy nie miękka, kędzierzawa czy szorstka.
Maść: Jednolicie ruda, śniada lub płowa, czarna podpalana, także z białymi znaczeniami na łapach, piersi i szyi. Dopuszczalna niewielka ilość bieli na głowie i pysku.
Wymiary: Wysokość w kłębie około 25 do 30 cm. Waga: psy od 10 do 12 kg, suki od 9 do 11 kg.
Wady: Każde odstępstwo od powyższego wzorca powinno być uznane za wadę i oceniane stosownie do stopnia nasilenia.
Uwaga: Samce mieć powinny dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Pierwsza wzmianka o psach z walijskich farm pochodzi - jak napisała w swojej książce "Corgi cardigan i pembroke oraz ich krótkonodzy kuzyni" Anna Redlicka - z roku 920. Wtedy to Hywel DDa, zwany też Howellem Bogiem - król Południowej Walii ogłosił Zbiór Praw. Tam wśród zapisów dotyczących rolnictwa zawarto także odnoszące się do wartości poszczególnych zwierząt gospodarczych. Poczesne miejsce wśród nich zajmował pies. Prawo to przewidywało bowiem, że dorosły pies miał wartość wołu. Kodeks ten jednak nie odpowiadał na pytanie skąd wzięły się Corgi na Wyspach Brytyjskich. Jak zwykle jest kilka na ten temat teorii. Jedna głosi, że Wikingowie na swoich długich łodziach przywieźli do Walii swoje krótkonogie psy i w wyniku skrzyżowania ich z miejscowymi psami powstały rasy Welsh Corgi. Inna z kolei twierdzi, że występowały one w Brytanii przed najazdami Wikingów i ci przywieźli je do swojej ojczyzny, a konkretnie do zachodniej Szwecji. Do dziś występują tam psy podobne do Pembroke. Są przez FCI jednak zaklasyfikowane jako szpice (grupa V). Wzorzec zarejestrowano pod nr 14 w 1980 roku - rasa nosi nazwę Västgöthaspets (Vallhund). Jak było naprawdę, chyba już się nie dowiemy. Corgi to psy idealnie nadające się do podróży - czy to w łodzi Wikingów (a raczej Waregów) czy w samochodzie (nasz nosi już nazwę Corgiwagen), czy na pokładzie samolotu. Nie zdarzyło nam się, aby nasze pieski źle znosiły podróż. Co do nazwy rasy - za powołaną wyżej Autorką - należy stwierdzić, że człony "Welsh" i "Pembroke" pomagają umiejscowić pierwotne występowanie rasy w Walii i to w położonym najdalej na zachód hrabstwie Pembroke. A co oznacza słowo "Corgi" - nie można tego w sposób jednoznaczny wytłumaczyć. Jedna wersja mówi, że wywodzi się ona od celtyckiego "cur" co miało znaczyć "pies"'. Druga - że tak Normanowie określali kundle. Trzecia, że słowo ""cur" miało znaczyć stróż, czujny pies. Najbardziej rozpowszechniona wersja jest taka, że "cor" ("cur") może być tłumaczone jako karzeł, "gi" zaś to pierwotne gaelickie "ci" - pies. Nazwa ta zatem miałaby określać i podkreślać niewielki wzrost Corgi. A co do powiedzenia w tej kwestii mają rdzenni Walijczycy - oto w ich języku Pembroke jest określany jako ci-Sodlij - co znaczy "szczypacz" (święta prawda).

Piękna legenda mówi, że Corgi były zaczarowanymi wierzchowcami elfów, czarodziejów i wróżek. Przedtem jako "maleńcy ludzie" psocili i płatali figle czarodziejskim mieszkańcom lasu, za co zostali zamienieni w krótkonogie, niewielkie zwierzątka, na których grzbiecie i mordce do dzisiaj widać ślady czarodziejskiej uprzęży. Kiedy czas czarodziejski przeminął i w Walii pojawili się Celtowie, zawarli pakt z konikami wróżek - nazwali je Corgi i zaprosili do swoich domów i zagród na terenie późniejszego hrabstwa Pembroke. Mieszkańcy sąsiedniego Cardiganshire pozazdrościli sąsiadom tych wiernych i ufnych przyjaciół. Skradli dwa szczeniaczki odchodzącym wróżkom. Od tego czasu druga rasa Corgi jest bardziej nieufna, a na ich przyjaźń trzeba sobie zasłużyć.

Corgi z farm trafiły na salony i wystawowe ringi. W latach dwudziestych XX w. powstały w Walii kluby służące propagowaniu obu ras, a w 1928 roku Kennel Klub uznał oficjalnie dwie odrębne rasy Corgi. W 1933 roku książę Yorku Jerzy kupił swojej córce Elżbiecie psa rasy Welsh Corgi Pembroke - Rozavel Golden Eagle. Ten pies o domowym imieniu Dookie zapoczątkował królewską hodowlę Pembroke królowej brytyjskiej Elżbiety II. Miał być dla ówczesnej księżnej Walii deklaracją przywiązania do swojego księstwa. Wkrótce do Dookiego dołączyła towarzyszka życia - Rozavel Lady Jane. W Wigilię Bożego Narodzenia 1938 roku przyszedł na świat pierwszy królewski miot Pembroke. Jednym z pierwszych miłośników Pembroke we Francji był generał Charles de Gaulle. Psa otrzymał od Elżbiety II. Pierwszym Welsh Corgi Pembroke w Polsce była Cherry Blossom, która przybyła do Polski w 1979 roku z zachodnioniemieckiej hodowli Ynghariad do hodowli Lisura. Dała początek polskiej historii tej rasy.